Árið hefur liðið ótrúlega hratt... ekki ósvipað snjókornunum sem eru nú í óðaönn við að setjast á gluggann minn. Fallegt og einstakt í lögun, en staldrar ósköp stutt við áður en það hverfur í aldanna skaut.

Árið 2010 var með eindæmum gott ár í lífi okkar hér í Húsinu á Bjarginu og erfitt að ímynda sér að nýja árið gæti toppað það, þegar 2011 bankaði fyrst upp á... en vonir stóðu þó til að það næði hugsanlega að jafnast á við árið sem var að kveðja.  Núna 361 degi seinna er þó ljóst að árið 2011 gerði gott betur en að jafna árið á undan.  Enn hélt Guð áfram að dekra okkur... og blessanir Hans mættu hingað í röðum Þegar líða tók á seinni hluta ársins fóru blessanirnar að birtast hér í vörubílshlössum, slík var tíðnin og magnið á þeim! 

Árið 2011 hefur verið ár mikilla breytinga hjá okkur á ýmsum sviðum.  Ketill skipti um starfsvettvang, ég hóf nýjan kafla í lífinu í kjölfar aðgerðarinnar í vor, Róbert Örn náði nýjum hæðum í tónlistinni og handboltanum, Karen Erla hóf skólagöngu og Lítið Líf tók sér bólfestu í líkama mínum.  Við nutum ekki síður þeirrar blessunar að Guð færði nýtt fólk inn í líf okkar, hnýtti ný og yndisleg vináttusambönd og Hann styrkti þau vináttubönd sem fyrir voru í lífi okkar.  Á fleiri en einn hátt setti Hann okkur á nýjan útsýnispunkt og gerði okkur kleyft að sjá þannig hlutina á annan hátt en áður – sem var bæði áskorun og ævintýri.

Fyrir réttum tveimur árum skrifaði ég hér á bloggið um sögu tengdafeðganna sem fengu á sig brotsjó sem leiddi til dauða annars þeirra, sem með dauða sínum og orðunum “Þá SKALTU líka LIFA!” bjargaði líklega lífi hins.  Þessi setning tengdist svo sterkum og beinum böndum inn í líf mitt árið 2009, árið sem ég hætti að “lifa lífið af” og fékk náð til að einfaldlega byrja að LIFA því.  Og þó sé ég það núna, þegar ég lít um öxl, að í raun var ég varla byrjuð að lifa.  Ég var bara hætt að deyja... en síðan þá hefur mikið vatn runnið til sjávar og lífsneistinn hefur dafnað, eflst og er í raun orðinn spriklandi, iðandi og sterkur straumur innra með mér.

Á aðfangadag þar sem ég stóð við eldavélina og steikti jólamatinn var ekki laust við að það kæmu tár á hvarm ófrísku konunnar, þegar ég hugsaði um hversu ómæld hamingja mín væri.  Hversu líf mitt væri ljúft, hamingjuríkt og útúr blessað!  Það er nefnilega þannig að þegar maður hefur smakkað á ýmiskonar tímum, þá verða tímar eins og þessir síðustu dagar, nú í kringum hátíð ljóssins, svo óendanlega miklu sætari á bragðið!!!  Og ég fann að hjarta mitt var í raun brostið í milljón, skrilljón, grilljón hluta – því það einfaldlega rúmaði ekki alla þessa hamingju, gleði og ÞAKKLÆTI sem fyllti það uns yfir flóði!  What a lovely way to have your heart broken

Árið sem nú er að hverfa inn í eilífðina hefur fært okkur fjölskylduna enn nær hverju öðru en ekki síður nær sjálfum Höfundi lífsins og þeirri köllun eða þeim tilgangi sem líf okkar hefur.  Við höfum unnið sigra sem auðveldlega væri hægt að skilgreina sem stóra – en þó eru það litlu sigrarnir, þessir sem láta kannski ekki svo mikið yfir sér og flestir verða ekki einu sinni varir við, sem standa upp úr í mínum huga þegar ég lít til baka.  Litlir sigrar eins og að halda 15 manna matarboð án utanaðkomandi aðstoðar og að búa sjálf til jólafrómasinn í fyrsta sinn á ævinni eru sigrarnir sem mér þykir í raun vænst um!  Ég er nefnilega algjörlega sammála Kenny Rogers vini mínum, þegar hann söng um árið: “Sometimes the greatest of miracles, come from the smallest of things!”

Já, Gittan Glaðbeitta er óneitanlega hrærð í dag... og þar sem konfektmoli hefur jú vissulega læðst inn fyrir varir mínar – minni ég talsvert á marmaraköku núna (hæ Kiddi)!  En hvað sem öllum marmara líður þá er ég algjörlega stútfull af svo óendanlegu þakklæti!  Þakklæti fyrir að hafa fengið þá náð að heyra þegar Frelsarinn sjálfur óð niður í stórsjóinn sem var um það bil að drekkja mér, greip í mig, dró mig upp og sagði: “NÚ SKALTU LÍKA LIFA!!!”  Þakklæti fyrir allt það sem líf mitt inniheldur í dag, allar þær blessanir og yndisstundir sem fylla líf mitt.  Ekki síst er ég þakklát fyrir YKKUR elsku fjölskylda mín og vinir!  Ykkur sem svo sannarlega hafið verið verkfæri í höndum Meistarans við að gera líf mitt eins ríkt og yfirflæðandi og það er.  Ykkur, elskurnar, sem hafið átt svo stóran þátt í að gera árið 2011 að allra besta ári lífs míns hingað til – ááááááralöng hefð sem ég var að byrja á núna Að láta hvert ár verða betra en árið á undan!!

Svo elsku vinir – um leið og ég þakka ykkur af heilum hug samfylgdina og vináttu ykkar í gegnum súrt og sætt, óska ég ykkur nýs árs sem er svo yfirfullt af blessunum Guðs, hamingju, gleði, ævintýrum og áskorunum að hjarta ykkar rúmi það bara ekki og að við getum öll saman að ári deilt þeirri upplifun að hjarta okkar bresti vegna þess að það rúmi bara ekki alla þá hamingju sem líf okkar bíður upp á!

Gleðilegt ár 2012 yndlingar – megi það færa ykkur ALLT það sem hjarta ykkar þráir!

Eins og flest ykkar vita er ég ekki í Þjóðkirkjunni, hef aldrei verið það og reikna satt að segja síður með að það breytist.  Ég hef líka kosið að fylkja mér ekki á bak við menn eins og Martein Lúther eða páfann.  Ég var ekki skírð barnaskírn og þegar ég var 14 ára tók ég þá ákvörðun að ferma mig ekki (enda hafði ég svo sem enga skírn til að staðfesta).  Ég var hinsvegar í grunnskóla í ein 10 ár og hef því líklega jafn langa reynslu af honum og hver annar.  Þar sem svo margir hafa kosið að stíga á stokk og tjá sig um það hversu hræðilega er vegið að þeim börnum sem standa utan þjóðkirkjunnar, finnst mér ágætishugmynd að tjá mig aðeins um mína reynslu. 



Fyrsta atvikið sem ég man eftir að hafa lent í, sem snérist um veru mína utan þjóðkirkjunnar var í 6 ára bekk.  Reyndar komu kirkjunnar menn þar hvergi nærri.  Þar voru að verki nokkrir bekkjarfélagar mínir sem spurðu mig hvort ég héti ekkert, úrþví ég væri ekki skírð.  Mitt helsta áfall á þeirri stundu var það að svona stórir krakkar (við vorum jú komin í skóla og mér fannst við öll hálffullorðin fyrir vikið) væru svo fáfróð að halda að skírn og nafngift væri eitt og hið sama.  En viti menn, ég svaf alveg róleg fyrir þessu og fæ enn þann dag í dag engar martraðir tengar þessu atviki. 



Síðan liðu árin og ég fór með skólanum í kirkju - já ÞJÓÐkirkju - á hverri aðventu, söng jólasálma eins og 'í Betlehem er barn oss fætt' og föndraði ótal jólaþorp þar sem María og fjölskylda voru í fyrirrúmi.  Ég fékk Nýja Testamentið að gjöf frá Gíedon þegar ég var 10 ára (og reyndar annað þegar ég útskrifaðist sem hjúkrunarfræðingur frá HÍ) og ég man ekki betur en okkur hafi öllum þótt það spennandi.  Meira að segja þessi eini trúleysingi sem ég man eftir úr bekknum mínum (sem dundaði sér við að búa til skutlur úr blaðsíðum bókarinnar) virtist glaður og sæll með það að þurfa ekki að læra rétt á meðan Gídeonmenn voru í heimsókn.  Ég verð reyndar að játa að bæði ég og þeir krakkar sem ég umgekkst vorum yfirleitt mjög ánægð með allar heimsóknir sem við fengum, óháð því hvort okkur fannst umræðuefnið spennandi, því það þýddi jú að við sluppum við að skrifa stíla á meðan.



Eins og fyrr sagði þá tók ég þá ákvörðun að láta ekki ferma mig.  Ég var því einn af þessum krökkum sem fékk að mæta í skólann og gera ekki neitt í nokkra daga, á meðan jafnaldrar mínir voru í ferðalagi á vegum kirkjunnar.  Ég man reyndar að ég lenti  í heilmiklu aðkasti í skólanum þessa daga.  Það aðkast kom reyndar ekki frá prestum eða öðrum starfsmönnum kirkjunnar, heldur einfaldlega honum Óla enskukennara.  Hann eyddi þessum dögum í að gera sitt besta til að úthúða mér og lítilsvirða og gaf mér þannig kjörið tækifæri til að drepa tímann með því að æsa hann enn frekar upp.  Reyndar má geta þess að ég kann heldur ekki á skíði og fékk því líka að mæta ein í skólann 2 daga á hverjum vetri meðan skólafélagar mínir fóru í skíðaferðalag.  Þá var Óli vinur minn líka mættur til að vesenast í mér, í þau skipti vegna þess að ég væri félagsskítur.  Já hann Óli var held ég ekkert sérstaklega hrifinn af mér, og þótti held ég ekkert vænt um að þurfa að gefa mér 10 á öllum enskuprófum.  Það er kannski líka rétt að nefna það að Óli enskukennari er einn heit-ekki-trúaðasti einstaklingur sem ég hef fyrirhitt um ævina, og er þó úr stórum hóp einstaklinga að velja. 



Eins og flestir aðrir krakkar lærði ég líka um þróunarkenninguna (vek athygli á að þetta heitir ennþá kenning, sem vísar að sjálfsögðu til þess að hún er ósönnuð og skiptast vísindamenn satt að segja stíft á skoðunum um réttmæti hennar), afstæðiskenninguna, búddisma, hindúisma og ásatrú.  Og þrátt fyrir þessa kennslu, sem ég fékk í öll þessi ár, var ég alveg fær um að mynda mér mínar eigin skoðanir um öll þessi málefni.  Skoðanir sem oftar en ekki stangast á við það sem kennararnir mínir reyndu að dæla inn í höfuðið á mér, kannski ekki síst í kristinfræði.  Það sem meira er, þá held ég ekki að ég sé bara svona ofurgáfuð eða svona sjálfstæður og sterkur persónuleiki.  Ég held einfaldlega að sú innræting sem ég fékk heima hjá mér hafi vegið þyngra en allar ræður og rök kennaranna.  Ég held líka að börn trúleysingja séu ekkert vitlausari en önnur börn (þrátt fyrir að mér detti stundum í hug að þeir haldi það), og tel því að þau séu alveg jafn vel í stakk búin til að mynda sér skoðanir eins og ég og jafnaldrar mínir vorum.



Ég hef undanfarna daga lesið allskonar furðurök fyrir því að banna ætti aðkomu trúfélaga að leik- og grunnskólabörnum.  Þeir sem ekki þora að koma ódulbúnir til þeirrar umræðu eru iðnir við að tala um sjálfsagðan rétt barna til hlutleysis í skólastarfinu, og segjast eingöngu vera að verja rétt okkar sem ekki tilheyrum þjóðkirkjunni.  Í mínum augum falla þessi rök um sjálf sig, vegna þess að ég tel mig fullfæra um að verja bæði sjálfa mig og börnin mín fyrir lífsskoðunum sem ég ekki aðhyllist!  Það er staðreynd að foreldrar hafa mun meiri mótandi áhrif á skoðanir og grunngildi barna sinna, en nokkur kennari mun nokkurn tíma hafa!  Og það að börn verði fyrir sálrænum skaða við það að standa frammi fyrir vali finnst mér í besta falli sorgleg rök og í versta falli argasta bull!!!  Frelsi snýst um val, ekki skort á vali.  Upplýst ákvörðun krefst þess nefnilega að fólk hafi aðgang að öllum upplýsingum - ekki bara fyrirfram ákveðnum upplýsingum sem "Flokkurinn" velur!!!



Það er líka einu sinni þannig að hlutleysi er í raun ekki til. Annars orðaði sr. Örn þetta vel og ætla ég að leyfa mér að skella orðum hans hér inn:

            "Hvað má gera með börnum? Hvað má kenna í skólum? Við þurfum að taka      

             það allt til endurskoðunar, einkum í ljósi þess, að nú er hamast á kirkju og kristni 

             sem aldrei fyrr og boðskapurinn um frið og kærleika sem þaðan kemur er af 

             fámennum hópi talinn hættulegur börnum þessa lands. Hvar á að láta staðar 

             numið í þessum efnum? 

             Ég get til að mynda haft margt að athuga við gildismat íþróttafélaga í landinu og  

             barist gegn því að þau fái aðgang að skólum vegna þess að íþróttir gangi margar 

             hverjar, ef ekki flestar, út á samkeppni og yfirburði, hetju- og hlutadýrkun, 

             eftirsókn eftir peningum, frægð og öðrum veraldlegum gæðum, sem tærast og 

             eyðast. Sástu atganginn á dögunum í kringum hann Ronaldo, blessaðan? Og ég 

             get líka lagst gegn því að ættjarðarljóð séu kennd í skólum og/eða sungin, þar 

             sem slíkt geti alið á óeðlilegri þjóðrembu og hættulegri þjóðerniskennd 

             (nasjónalisma). Og ég get líka lagst gegn því að nemendur í skólum láti sjást á 

             sér eða flíkum sínum nokkur tískumerki eða slagorð. Einnig mætti berjast gegn 

             því að vörumerki yfirleitt sjáist í skólum, ekki á nokkrum blýanti, penna eða 

             strokleðri."



Ég, sem einn af þeim einstaklingum sem urðu "fyrir barðinu" á meintum hryðjuverkum, biðst hér með undan "vernd" stjórnmálamanna, mér og börnum mínum til handa!  Ég afþakka það að börnin mín megi ekki syngja "Bjart er yfir Betlehem," eða teikna íslenska fánann í skólanum, vegna þess að hann samanstendur af einu helsta trúartákni kristinna manna!  Ég afþakka það að Flokkurinn velji það hvað megi kenna þeim og ákveði hvað séu hættulegar upplýsingar fyrir þau!  Ég vil að þau fái tækifæri til að móta skoðanir sínar sjálf, út frá öllum upplýsingum sem til eru um hvert málefni á hverjum tíma!  Svo mannréttindaráð; Takk en nei takk!

Sumt er þess eðlis að því verður ekki auðveldlega komið í orð.
Eins og allt það sem maður þráir börnunum sínum til handa.
Eða ástin sem maður ber og aldrei verður lýst.
Eða stoltinu sem drengur eins og hann Róbert Örn minn fyllir mann.
En eftirfarandi er tilraun til þess engu að síður....

Ég horfði á þig sofa og ég brosti
er hugsaði um alla þína kosti.
Ég hugsaði um hvers ég óska mér
að lífið þitt bæri í skauti sér.

Ég óska þér ástar sem aldrei dvín,
ég bið að gleðin verði ætíð þín.
Að hamingjan verði hlutskipti þitt,
að aldrei þú fáir að reyna hitt.

Ég bið að þú verðir alltaf mettur
þér finnist þú aldrei til hliðar settur.
Að hrifning þín á tilverunni nú
megi endast svo lengi sem lifir þú.

Ég vona að þú óttist aldrei fjallið
látir ei stjórna þér mannanna skjallið.
Að þú þorir ætíð að prófa og reyna
hvað þú getur og þráir – látir þig dreyma.

Ég bið þess að Herrann leiði þig
haldi þér stöðugt fast upp við sig.
Að þú fáir að feta veginn Hans,
að verðir þú þjónn sjálfs Meistarans.

Ég óska að Hann verði þér skjöldur og vörn,
að Hann gefi þér konu og einhver börn.
Hann stöðugt efli þér kjark og þor,
og leiði þig hvert þitt einasta spor.

Ég vildi að það yrði æ sem nú
ég kyssi á bágtið og þá huggast þú.
En lífið geymir annars konar sár
og ekki er víst ég fái þerrað þín tár.

En mundu það að ég verð alltaf hér,
með opinn arminn bíð ég eftir þér.
Og ef að nokkurs má sín móðurást,
við hvað sem er, ég skal með þér kljást.

Eitt er það sem helst þú þarft að læra
ef einhver verður til þess, þig að særa.
Að fyrirgefning besta gjöfin er
sem fært þú getur, líka sjálfum þér.

Ef þess á milli stendur valið þitt
að flýja og felast eða byrja upp á nýtt.
Ég bið þess að þú verðir hvergi smeykur
en áfram berjist og standir sannur, keikur.

Ég vona að í dimmu stoltur rísir
uns sólin veginn þinn að nýju lýsir.
Á lífið ætíð haldir trúnni þinni
og gefir alltaf gaum að eilífðinni.

Alltaf skaltu tignar þinnar gæta
hvað sem þér í heimi kann að mæta.
Mundu að arfleifð þín á himnum er
hjá Honum sem tók lífið þitt að sér.

Ég óska þess þú alltaf munir það
í hjarta mínu áttu þér þinn stað.
Dýrmætur, elskaður, þráður, dáður
betri en nokkuð sem átti ég áður.

Elsku Róbert Örn minn - þú fyllir hjarta mitt gleði!!! Ég elska þig!!!

Hún mamma er það besta sem ég á... segir í gömlu kvæði sem mamma söng stundum fyrir mig á árum áður.  Og það er nú aldeilis nokkuð til í því! Mamma mín er nefnilega búin til úr alveg spes efni - efni sem var ekki fjöldaframleitt og hefur alveg sérstaka eiginleika.  Guð vandaði sig greinilega alveg sérstaklega þegar Hann bjó hana til og valdi til þess þetta einstaka efni sem ekki var eytt í aðra. Mamma er óendanlega sterk, en samt svo sveigjanleg... hún er blíð og góð, en samt algjör ljónynja þegar kemur að því að verja og passa upp á það sem hún elskar.... hún er leiðtogi af Guðs náð, en samt lætur hún leiða sig út í næstum hvað sem er til að gleðja og umvefja aðra.... hún er eins og kletturinn í hafinu sem stenst allan brotsjó en hefur samt mýksta faðmlag sem um getur!  Hún mamma er einfaldlega best! 
Mamma hefur kennt mér svo ótal, ótal margt og er okkur sem í kringum hana erum óþrjótandi fyrirmynd.... hún segir oft: 'Ég kann þetta nú ekkert' - en mikið vildi ég að ég 'kynni ekki' eins margt og hún mamma.  Það er næstum sama hvar maður tekur niður, alltaf á mamma færa leið til að búa það til eða gera það betra!   Hún mamma er ekkert fyrir að trana sér fram og hún þarf þess heldur ekkert.... hún er þannig að hún skarar fram úr bara með því að vera sú sem hún er!  Já þetta sérstaka efni sem inniheldur svo mikla fjölbreytni og svo ótrúlegt segulmagn - fólk hreinlega sogast að henni... en samt hefur hún alltaf tíma fyrir mig og hina í fjölskyldunni.  Alveg sama hvar við erum, hvað við erum að fást við og hversu mörg sem við verðum.... alltaf hefur hún tíma, endalausa ást og ráð sem duga betur en flestra til að gefa okkur!
Mamma - ég elska þig miklu meira en ég kann að tjá og ég er Guði óendanlega þakklát fyrir að hafa gefið mér mömmu eins og þig!  Því þú ert heimsins besta mamma og það er ríkidæmi mitt að þú ert mamman mín!
Til hamingju með daginn og nýja tuginn - ég hlakka til að eyða honum með þér!

Enn eitt árið..... fleiri minningar...... fortíðin hefur lengst um 365 daga. Að líta til baka er hollt, svo framarlega sem maður man eftir að snúa sjónarhorninu við aftur og horfa fram fyrir sig. 

Tvöþúsund og nýtt.... byrjaði í einhverjum skrítnum heimi þar sem stórsjór og haföldur hugans hröktu skútuna mína af réttri leið og inn í undarlegan skerjagarð.  Ráðin voru fá og helstu aðgerðir virtust vera til hins verra ef eitthvað var.  Og þá gerðist ÞAÐ..... veit satt að segja ekki ennþá hvað þetta það er – nema ef vera skyldi að Himnafaðirinn sjálfur hafi beygt sig inn í þessa ógnarveröld sem ég var föst í og tekið aðeins í hnakkadrambið á mér.

Undanfarna daga hefur mikið borið á sögu tengdafeðganna sem urðu fyrir því að bátnum þeirra hvolfdi í brotsjó.  Fyrir þá sem ekki kunna söguna, er hún á þá leið að eftir að bátnum hvolfdi og þeir félagar stóðu í köldu og sjófylltu vélarrúminu... búnir að reyna að finna útgönguleið en án árangurs.... og þeir vissu að dauðinn var hinum megin við hornið sagði sá yngri að hann hefði nú hlakkað til að eiga fyrstu jólin með litla barninu sínu og konunni.  Tengdafaðirinn lýsti þá útgönguleið fyrir stráknum, sagði svo skörungslega við hann, um leið og hann ýtti honum af stað, “Þá skaltu líka lifa”.  Og strákurinn lifði, þvert ofan í öll lögmál náttúrunnar.  Og kannski má segja að líf mitt hafi verið í svipuðum kringumstæðum í ársbyrjun og þeir tengdafeðgar upplifðu.  Ég hafði fengið á mig brotsjó, bátnum virtist sannarlega hafa hvolft og ég var hreinlega að drukkna.  Var satt að segja orðin sannfærð um að nú væri tíminn inni og lengra yrði ekki haldið.  Og það var líklega einmitt þá sem Hann greip í mig, hristi mig aðeins til og sagði svo NÚ SKALTU LÍKA LIFA!! Og viti menn..... eitthvað alveg einstakt gerðist..... báturinn fór að hægja á veltingnum í stórsjónum.... það fór smátt og smátt að birta..... ég fór að sjá út fyrir eigin þrönga ramma og hægt, ofurhægt tókst mér, með ofurmannlegum stuðningi þeirra sem næst mér standa, að fara að ausa úr bátnum.  Þrátt fyrir að það gengi býsna hægt kom að því að báturinn snérist við – var ekki lengur á hvolfi.... þegar sumarið gekk í garð ruggaði hann tiltölulega rólega og þrátt fyrir að vera kannski smá laskaður eftir lætin, þá var þetta greinilega að snúast í rétta átt.  Við tók ævintýralegt sumar..... ferðalög með fólkinu mínu, sólríkir dagar í faðmi nýs lífs og undur þess að vera komin í var, lögðu grunninn að því að ‘ég fann á ný betra líf, af því ég fór loks að trúa því, að það væri eitthvað annað – eitthvað stærra og miklu meira, en allt sem er’..... haustið kom og enn var lagt í ferðalag.... gengið og gengið í yndislega dalnum mínum og fyrr en varði var ég farin að trúa því að þetta væri hægt..... ég var farin að lifa!  Nógu lengi hafði ég lifað lífið af.... kominn var tími til að lifa lífinu lifandi og njóta þess!
Svo já – árið hefur, þegar allt er reiknað, verið mér afar, afar gott og svo sannarlega reynst mér 2000 og nýtt!  Líðandi áratugur hefur ekki alltaf verið mér auðveldur, þrátt fyrir að hafa fært mér það sem er hjarta mínu kærast.... en í dag horfi ég með gleði fram á nýjan áratug.... nýtt líf..... ný verkefni! Ég veit að Herrann hefur sagt “...boðið henni að áþján hennar sé á enda...” (Jes. 40:2) og að í stað áþjánar mun næsti áratugur einkennast af frelsi og hamingju.... Já nú skal ég sko lifa!!!!

 

GLEÐILEGT ÁR 2010!!! Og takk fyrir að eiga þátt í því að gera heiminn minn eins fallegan og hann er =D

Húsið á Bjarginu er komið í ró... Þorláksmessan hefur læðst inn í fortíðina og ljúfir, lágværir tónar berast mér úr herberjum barnanna.... þreytt sofnuðu þau og dreymir nú vonandi um ævintýri jólanna.
Þegar ég lít til baka er auðvelt að gleyma sér í minningum um KLAR-ið góða, niðinn í saumavélinni og fullvissu æskunnar um að mamma gæti allt.  En í dag er jólaundrið mitt aðeins öðruvísi... ekkert síðra, bara öðruvísi.  Í dag er ég mamman! Ég fæ að ganga inn í aðfangadaginn með hugann fullan af litlum brosandi andlitum, augum sem endurspegla jóaljósin og gleðihrópin yfir öllu þessu óteljandi skemmtilega sem Þorláksmessan bíður upp á.  Og þvílíkur fjársjóður sem það er að fá bara að vera mamman.... eiginkonan.... fá að lifa, elska og vera elskuð.  Og mitt í þessari elsku finn ég að jólaundrið verður til einu sinni enn.... finn að ég get gefið krökkunum að smakka á því og allri jólagleðinni.  Ég veit að í fyrramálið vakna þau inn í dýrð og ævintýri jólanna og fyrir þeim verður eins og einhverjir töfrar hafi gerst í nótt.  Og nú þegar Aðfangadagur hefur knúið dyra í allri sinni dýrð, finn ég hvernig jólafriðurinn hríslast um mig og að alveg eins og í gamla daga getur hreinlega allt gerst, .... því að mömmur geta jú allt    
Svo á eftir þegar ég og ástin mín skríðum í ból þá veit ég að þó svo að það verði engin KLARlykt í húsinu og þó að hér heyrist ALDREI í saumavél - þá er allt í lagi hjá okkur, allt svo gott, svo yndælt, svo friðsælt!!! Og ég fer að sofa í kvöld, þakklátari en oftast áður.... gleymi mér örugglega í nostalgíunni og heyri óm af niði í saumavél og finn lyktina af KLARINU - og sofna svo vitandi að allt er gott!!!
 

Í dag eru 8 ár síðan heimurinn varð ríkari en hann hefur nokkru sinni verið.  Frumburðurinn kom í heiminn, og komst þó hægt færi.  Hann fyllti heimilið okkar af lífi og hjörtu okkar af gleði.  Og alla tíð síðan hefur hann verið okkur óþrjótandi gleðigjafi!
Róbert Örn er einn af þessum einstöku persónum, sem heimurinn fær að njóta af og til.  Hann er ljúfur, kærleiksríkur, umhyggjusamur og algjör prakkari!
Hann er og verður okkur endalaus ástæða til að verða stoltur.  Í gær lauk hann 2. bekk grunnskóla með 10 í öllum fögum nema einu og það sama var upp á teningnum þegar hann lauk Forskóla Tónskólans á dögunum.  En þó eru það artir hans, meira en einkunnir, sem vekja stolt í móðurhjartanu.  Það lýsir honum kannski best að í skólanum er dregið um það hver fær að sitja hjá honum í matartímanum.... hann er bara þannig að allir hrífast af honum.  Svo er garðurinn og húsið okkar eins og félagsmiðstöð fyrir allt hverfið og hingað valsa inn og út, strákar á ýmsum aldri úr allri götunni. 
Ég vissi það ekki þegar þessi dagur rann upp fyrir 8 árum (ótrúlegt reyndar að það sé svona langt síðan - finnst þér ekki?) að það væri hægt að elska svona mikið....hvað þá að ástin myndi vaxa dag frá degi. 
Já, ég er svo sannarlega ríkasta kona í heimi - rétt eins og Erfðaprinsinn benti mér á um daginn... því ég á bæði Róbert Örn og Karen Erlu!  Heimsins bestu börn, fyrr og síðar.
Takk elsku yndislegi drengur fyrir að lita líf mitt með svona fallegum litum.  Ég elska þig meira en allt!

Eins ótrúlegt og það kann að hljóma þá er litla daman okkar orðin 4 ára.  Hún hefur verið okkur mikill gleðigjafi - algjör skellibjalla og kát og sæl með lífið.  Orðatiltækin hennar hafa valdið mörgum hlátrarköstunum og segja má að hún sé eins og sólin.  Alltaf glöt og kát og tilbúin til að sprella.  Guð var svo sannarlega góður við okkur þegar hann bætti henni við fjölskylduna okkar.
Elsku Karen Erla - til hamingju með daginn! Mamma elskar þig meira en orð fá lýst!!!

LANGFLOTTASTUR!!!!
  
Í dag er merkisdagur í lífi mínu! Hann pabbi minn er orðinn 70 ára, þó erfitt sé að trúa því.
Pabbi er einn merkilegasti karakter sem ég hef kynnst, og hefur kennt mér svo ótal, ótal margt.  Pabbi hefur alltaf vitað hvað hann vill, enda væri honum illa í Gegnishólaættina skotið ef svo væri ekki.  Það er samt svo gaman að fylgast með honum þegar hann vill eitthvað eða hefur skoðun á einhverju. Þá truflar það hann ekkert þó svo að aðrir séu ekki sammála - það er einfaldlega þeirra fötlun.  Þannig hef ég það t.d. á tilfinningunni að þegar hann byrjaði að vinna á Hreyfli, hafi hann þegar verið búinn að ákveða að þessari stöð skyldi hann stjórna.... það tók hann nokkur ár en með þolinmæði sem er meiri en ég á til endaði hann sem stjóranformaður stöðvarinnar.  Eitt af því sem pabbi ákvað þegar  hann var kominn í stjórn stöðvarinnar var að tölvuvæða flotann.... flest allir töldu úr honum kjarkinn og sögðu honum að nú væri hann endanlega orðinn beeelaður, en það truflaði nú ekki hann pabba minn.  Hann einfaldlega var búinn að ákveða að þetta skyldi gert og með ótrúlegri þrautseigju endaði hann auðvitað á því að vera búinn að sannfæra alla hina og nú getur Hreyfill státað sig af því að vera eina leigubifreiðastöðin á landinu sem hefur tölvuvætt allan bílaflotann.
En þrátt fyrir að pabbi standi fast á sínu, þá er stundum hægt að snúa honum örlítið.  Reyndar þarf maður nú helst að vera talsvert skyldur honum og ekki er verra ef maður er ungur að árum.  Þannig var það einu sinni að pabbi tók mig með sér á skytterí, en pabbi er veiðimaður í húð og hár - og ófáar bráðirnar sem hann hefur dregið í búið í gegnum árin.  Ég hef verið á sjöunda ári og við feðginin gengum um "alla" Heiðmörk, að því er mér fannst, en ekkert bar á fugli.  Á leiðinni heim í Sunnuhlíð þóttist ég sjá rjúpu sitja á steini rétt hjá veginum.  Pabbi stoppaði og tjáði mér að þetta væri nú bara steinn... en afþví litla skottið vildi ekki gefa eftir ákvað pabbi að sýna mér að þetta væri steinn... við höfum oft hlegið að því síðan hvað hann varð hissa þegar steinninn féll fyrir skotinu :-D
Hann pabbi er enginn gasprari þegar kemur að því að tjá sig um tilfinningar - en er manna duglegastur að sýna manni hversu heitt hann elskar mann.  Það má varla falla snjókorn í grennd við mann þá er pabbi búinn að taka upp símann og athuga hvort allt sé í lagi.  Þetta sýndi sig vel þegar við fjölskyldan fórum saman í Skaftafell, fyrir nokkrum árum, til að eyða þar nokkrum dögum með Óla bróður og fjölskyldu sem þá voru stödd hér heima.  Þá var pabbi alltaf síðastur í bílaflotanum, hann sem er fæddur leiðtogi og vanari því að leiða en elta, til þess að sjá til þess að allt væri í lagi með alla og allir kæmust heilir á áfangastað.  Og þannig hefur pabbi verið í mínu lífi.  Fylgst með mér, staðið með mér, frætt mig og meira að segja reynt að kenna mér brigde! Og þegar óveðurský  hafa birst á sjóndeildarhring lífsins, hefur hann verið fljótur til að minna á sig með símtölum, faðmlögum eða með því að koma og hjálpa til.  Það er bara ekki hægt að hugsa um hann pabba án þess að fá varma í hjartað!!!
Pabbi - þú ert sá allra besti og ég er endalaust þakklát fyrir að eiga þig að! Takk fyrir allt sem þú ert og hefur verið mér og mínum! Ég hlakka til að eyða næstu árum með þér!
Og ÉG ELSKA ÞIG MEIRA EN ÉG KANN AÐ TJÁ!!!
Til hamingju með daginn!!!
Litla gimbrin þín!

Elsku dýrmætu vinir og ættingjar!
Við biðjum Himnaföðurinn að gefa ykkur sérdeilis YNDISLEG jól, og að
friður Hans og gleði megi umlykja ykkur þessar hátíðarstundir sem framundan
eru.
Þið eruð dýrmætur fjársjóður í lífi okkar - sem við fáum seint fullþakkað.
Jólakærleikskveðjur,
Fjölskyldan í Húsinu á Bjarginu!

Þá er fjölskyldan á Bjarginu komin heim eftir FRÁBÆRAN Þorláksmessurúnt - sem hafði ýmis ævintýr í för með sér.  Fyrir utan að í fyrsta sinn á ævi minni var ég jafn blaut og allir hinir - reyndar að utan en ekki innan; Þá fékk ég þann heiður að ganga upp og niður ALLAN Laugaveginn með þessu líka fínu geimveru/blikk/diskóljós (sem mamma keypti handa krökkunum í fyrra í Kóngsins Köben) og líðandi eins og starfsmanni á Reykjavíkurflugvelli!  Reyndar fílaði ég mig bara vel í mínu diskóstuði - er ekkert viss um að ég hefði látið krakkana hafa ljósin aftur ef þau hefðu vilja - þau voru jú af fúsum og frjálsum vilja búin að afhenda mér "kyndilinn" - því þau "nenntu ekki að halda á þeim"....
Nú svo datt ég inn í einhverja búð - og rétt í sömu mund og ég stóð í dyrunum segir Ketill mér að ég hafi átt að hringja í mömmu. Þar sem síminn minn var eiginlega batteríslaus, fékk ég símann hans Ketils með mér inn í búðina.... ok lesson number ONE - ALDREI OG ÉG MEINA ALDREI fá lánaða tæknigræju hjá tæknigúrú - hefði verið fljótari að senda mömmu flöskuskeyti en að skilja hvernig átti að hringja úr þessu tækniundri sem ég var með í höndunum.  Allavega - á meðan ég var að tala við mömmu sá ég myndavél liggja voðalega einmana á gólfinu og tók hana upp til að fara með á kassann, ef sá sem átti vélina (og var greinilega búinn að týna henni) myndi ranka við sér og koma til að sækja hana.  Nú svo stend ég þarna við kassann með ferlíkið í höndunum þegar ég heyri einhvern spyrja hvort fólkið í búðinni hefði orðið vart við myndavél - og ég alveg stökk til.... Já Já, ég er með hana, fann hana bara hérna á gólfinu og ætlaði að bara að skilja hana eftir á kassanum svo hún myndi ekki skemmast - og RÉTTI SVO KONUNNI SÍMANN HANS KETILS!!!!! Já, semsagt hafði ég EKKI stungið símanum í vasann, heldur myndavélinni og ferlíkið sem ég hélt á var SÍMINN!!! Pæliði í því hvað Ketill hefði verið glaður þegar við komum heim og ég hefði rétt honum MYNDAVÉL í staðinn fyrir símann hans - afþví ég hefði tekið SMÁÁÁÁ feil þarna í búðinni.... svo Lesson number TWO - margar eru raunir réttláts manns, en Drottinn frelsar hann úr þeim öllum.  Sem betur ver bjargaði konan sem átti myndavélina mér frá því!!!  Restin af rúntinum var alveg frábærlega skemmtileg - við hittum fullt af fólki og þekktum meira að segja suma af þeim (það voru sko ALLIR að taka eftir þessari skrýtnu konu með TVÖ geimverudiskóljós, og tvö börn sem fengu ekki að hafa neitt nema jólahúfuna sína)... og ég talaði við alveg rosalega mikið af fólki - eiginlega alveg YFIRGENGILEGA mikið af fólki.  Svo komum við auðvitað hundblaut í bílinn og brenndum heim til að skreyta tréð og raða aðeins 98 pökkum (mamma og pabbi ekki komin með alla sína) undir tréð.

En að allt öðru..... Ég er eiginlega algjörlega forviða yfir því að sitja hér og skrifa þennan árlega Þorláksmessupistil minn.... finnst eins og það sé óeðlilega stutt síðan ég gerði það síðast.
Eins og þið vitið sem fylgst hafið með mér hérna inni á blogginu, þá hef ég undanfarin ár alltaf skrifað eitthvað smávegis um þennan dag.. svona þegar hann er alveg að hverfa inn í eilífðina.  Þorláksmessa er og hefur alltaf verið STÓR dagur hjá mér - eiginlega meiri jól á Þollák (eins og mamma kallar það) heldur en á Aðfangadag.
Undanfarin ár hefur borið mikið á henni mömmu í þessum Þorláksmessuhugleiðingum mínum... og það er náttúrulega ekkert skrýtið - þar sem jólin og mamma eru eitthvað algerlega samtvinnað og óaðskiljanlegt fyrirbæri... því eins og BÓ söng svo vel um árið þá er það nú bara þannig að "enginn kann að undirbúa jólin eins og mamma gerði".

Í ár bregður aðeins útaf vananum.... því eins ofarlega og elskan hún mamma er í huga mér, þá er líka svo margt annað sem bærist um þarna í kollinum. 
Í fyrradag hugsaði ég með hryllingi til þess að þurfa að setjast hérna niður, nú í kvöld, og ljúga að ykkur einhverjum yndælis jólapistli... aðventan verið óvenju þung í skauti og margt sem hefur hrært upp í mörgu.  Og satt að segja hef ég verið svolítið úti á túni allan mánuðinn - ekki einu sinni getað sett almennilega á mig gleðigrímuna fyrir krakkana.  Kannski verið meira svona Trölli sem stal jólunum!
Ég hef heilmikið puðað við að breyta þessu!!!! HEILMIKIÐ!!!  En lítið gengið - jólaævintýrið hálf súrt þetta árið. Einmitt bara í gær sat ég og hlustaði á jólalög, þessi sígildu sem fjölluðu um Jólaundrið, gleðina, frelsið og Frelsarann... og mikið rosalega skyldi ég betur en nokkru sinn fyrr setninguna frægu:  "Þó það hefði gerst milljón sinnum í Betlehem, þá myndi það engu breyta fyrir mig, ef það hefði ekki líka gerst í hjarta mínu"!
Því eins staðfastlega og ég trúi á fæðingu Frelsarans, trúi að Hann sé Minn Frelsari og sé hinn eini sanni "ÉG ER", þá fannst mér eiginlega einhvernveginn eins og það þyrfti að bæta fyrir aftan.... "ÉG ER - TÝNDUR"
Svo var það í nótt - eiginlega meðan nóttin var dimmust og óveðrið barði á gluggana hjá mér að Jólaundrið gerðist einu sinni, einu sinni enn..... og alveg eins og forðum í litla hellinum í Betlehem, þá gerðist það ekki með neinum lúðraþyt, konunglegri viðhöfn eða flugeldaskothríð!  Og Jesús fæddist ekki einu sinni aftur, ég fæddist ekkert aftur - Hann bara glæddi innra með mér fullvissuna um jólaundrið - fullvissuna um að Hann væri minn konungur - sem hefði yfirgefið stað sinn í dýrð og gerst fátækur til þess að ég mætti öðlast eilíft ríkidæmi!  Og allt í einu, hafði það gerst enn einu sinni í hjarta mínu - allt í einu var hjarta mitt eins og táknmynd fyrir litla hellinn forðum - þar sem Konungurinn kom og allt breyttist!!!
Dagurinn í dag hefur tvímælalaust verið besti dagur þessa (annars stórmerkilega) árs!!!! Ég fæ að ganga inn í jólahátíðina með frið, fögnuð og fullvissu í huga.  Og um leið veit ég að þó ég geti kannski ekki gert allt sem mamma gerði fyrir mig þegar ég var lítil - ég get eflaust ekki breytt veröldinni í töfraheim á einni nóttu - ég á ekki einu sinni gólfdúk til að bóna með KLAR bóni, og það eru voða litlar líkur á því að við vöknum við fannhvíta jörð í fyrramálið!!! Allt þetta sem ég hef svo oft sagt ykkur að mamma hafi gert fyrir mig þegar ég var yngri - hvernig hún skapaði þessa yndislegu tilfinningu sem Þorláksmessan einkennist af... þið munið... lyktin af KLAR, jólakveðjurnar í útvarpinu og svo auðvitað Mahalia... og öryggið þegar maður sofnaði við tifið í saumavélinni sem var að setja síðustu sporin í einhverja flíkina á einhvern úr fjöldanum sem bæinn byggði.  Og maður vissi að ALLT, JÁ ALLT var í lagi!!!!!!!!!!!  Já þó að ég geti ekki gert allt þetta fyrir börnin mín - þá get ég miðlað þeim af friðinum mínum, jólagleðinnni, þakklætinu til Hans sem kom þennan dag, Hann sem allt þetta bras okkar snýst um.  Og um leið og ég deili því með þeim - leyfi því að síjast í gegnum mig og til þeirra, þá veit ég að allt - já ALLT VERÐUR Í LAGI!!!!!
Þó við vöknum kannski með sundlaug í garðinum í fyrramálið - þó að það verði engin KLARlykt í húsinu og þó að hér heyrist ALDREI í saumavél - þá er allt í lagi hjá okkur, allt svo gott, svo yndælt, svo friðsælt!!! Og ég fer að sofa í kvöld, þakklátari en oftast áður.... gleymi mér örugglega í nostalgíunni og heyri óm af niði í saumavél og finn lyktina af KLARINU - og sofna svo vitandi að það er ALLES KLAR!!!!!!!!!!

Ég fór með Karen Erlu í 3,5 árs skoðun í dag - sem gekk bara vel.  En þegar ég gekk inn á heilsugæslustöðina gat ég ekki varist því að ferðast í huganum aftur í tímann; Þegar ég, fyrir fjórum árum, fór viku fyrir jól með Róbert Örn í 3,5 árs skoðun.  Það var ískalt úti og fólk út um allt, hlaupandi jólakaupakapphlaupið.  Fyrir framan heilsugæsluna stendur bekkur og þennan morgun sat einn af útigangsmönnum borgarinnar á þessum ágæta bekk.  Þegar ég nálgaðist sá ég hvernig fólk tók á sig stóran krók til að þurfa nú ekki að koma of nálægt manninum.  Við mægðingin gengum hinsvegar að venju beint upp að dyrunum og þá auðvitað framhjá bekknum.  Þar sat þessi sorgmæddi maður, augun daufleg, brostin, og út um gatið á trosnuðum strigaskónum og ónýtum ullarsokknum gægðist helsvört tá.  Um leið og við gengum framhjá honum leit Róbert á hann og sagði svo með sinni glaðlegu pjakka rödd - "Góðan daginn"... allt í einu var eins og kviknað hefði á flóðlýsingu við bekkinn!  Maðurinn leit upp og ég sá einhvern undarlegan bjarma í augunum hans um leið og hás rödddin svaraði: "Þakka þér fyrir litli vinur og sömuleiðis"... svo fórum við inn og þegar við komum út aftur 2 tímum seinna var maðurinn farinn. 
Nokkrum dögum eftir áramót sá ég svo dánartilkynningu um þennan mann í Mogganum - hann hafði frosið í hel á bekk niðrá Miklatúni - bekk ekki ósvipuðum þeim sem hann sat á þennan kalda vetrarmorgun - þegar litli pjakkurinn minn breytti dimmu í dagsljós á svo einfaldan og eðlilegan hátt.  Svo kannski var þetta síðasta brosið í lífi mannsins - síðasta ljósið, síðasta gleðin!  Hver veit?
Og ég man enn hvað þetta snerti við mér - hvað þetta kenndi mér mikið!  Þessi fallega barnslega einlægni sem tók ekkert á sig krók til að koma ekki of nærri dimmu hliðinni á samfélaginu - heldur einfaldlega bauð góðan daginn og brosti, rétt eins og hann gerði og gerir við alla sem hann sér.

Nú erum við að ganga inn í aðventuna - hátið gleði og friðar, en staðreyndin er sú að svo margir á meðal okkar sjá enga gleði og finna engan frið.  Eru óttaslegnir, hafa kannski misst vinnuna, húsin sín eða hafa áhyggjur af því að það gerist á næstu dögum og vikum.  Þjóðin er bæði hrædd og reið - nú þegar tími gleði og friðar ætti að vera í algleymingi! 
Í dag þegar ég gekk framhjá bekknum góða, sem enn stendur fyrir framan heilsugæsluna, tók ég þá ákvörðun að ég ætlaði að vera "Bros" næstu daga og vikur - gera mitt til að reka burt myrkrið og láta ljósið skína.  Ef lítill peyji getur gert svona mikið fyrir einstakling  - hversu miklu meira ættum við ekki að geta gert.
Svo hvatning mín er þessi - vertu bros; breyttu myrkri í dagsljós og "taktu á móti jólunum með Drottinn þér við hlið".  Ef þú ert óttaslegin/n, reið/ur, áhyggjufull/ur á ég líka ráð handa þér - beindu athygli þinni að Guði!!!  Já, stór áskorun, en er þó eitthvað sem virkar svo skemmtilega vel... og treystu mér, ég veit hvað ég er að tala um - hef eytt 30 árum í að sérhæfa mig í að hafa áhyggjur af öllu!  Það er ágætt að fara á eftirlaun í þeim bransa og snúa sér bara að því að "let go and let God!"

Ég er stolt af drengnum mínum og þakklát fyrir að hafa fengið að læra svo ótrúlega margt af honum... það er ómetanleg gjöf Guðs!
D2L
Gittan Guðsdóttir

Hópur fagfólks lagði eftirfarandi spurningu fyrir hóp 4-8 ára barna; Hvað er ást?
Hér eru nokkur brot af svörunum, veltu þeim fyrir þér - þau eru dýpri en mann myndi gruna.

"Þegar amma mín fékk liðagigtina gat hún ekki lengur beygt sig niður og lakkað á sér táneglurnar.... svo afi minn gerði það fyrir hana - líka eftir að hann fékk sjálfur liðagigt í hendurnar sínar.  Það er ást!"  (Rebekka 8 ára.)

"Þegar einhver elskar þig segja þeir nafnið þitt á annan hátt - þú bara veist að nafnið þitt er öruggt í munni þeirra"  (Billy - 4 ára)

"Ást er þegar stelpa setur á sig ilmvatn og strákur setur á sig rakspíra og þau fara út og lykta hvert af öðru"  (Karl - 5 ára)

"Ást er þegar þú ferð út að borða með einhverjum og hann gefur þér frönskurnar sínar án þess að biðja þig um eitthvað af þínum"  (Chrissy - 6 ára)

"Ást er það sem fær þig til að brosa þegar þú ert þreytt"  (Terri - 4 ára)

"Ást er það sem er með þér í stofunni á Jólunum - ef þú stoppar að taka upp gjafirnar og hlustar"  (Bobby - 7 ára)

"Ef þú vilt læra að elska meira, skaltu byrja á vin sem þú hatar" (Nikka - 6 ára) Við þurfum nokkrar milljónir af Nikkum í þennan heim!!!

"Ást er eins og lítil gömul kona og lítill gamall maður sem vilja enn vera vinir eftir að hafa kynnst hvert öðru svona vel."  (Tommy - 6 ára)

"Þegar ég var með píanótónleikana mína var ég hrædd.  Ég horfði á allt fólkið og sá pabba brosa og veifa til mín - enginn annar gerði það.  Ég var ekki lengur hrædd"  (Cindy - 8 ára)

"Ást er þegar mamma sér pabba illa lyktandi og órakaðan og segir ennþá að hann sé myndarlegri en Robert Redford"  (Chris - 7 ára)

""Þú ættir ekki að segja 'ég elska þig' nema þú meinir það! En ef þú meinar það, ættirðu að gera það oft - fólk gleymir!"  (Jessica - 8 ára)

og að lokum:

Eldri maður sem hafði nýlega misst konuna sína, átti 4 ára dreng fyrir nágranna.  Þegar drengurinn sá gamla manninn fara að gráta, skreið hann upp í kjöltu hans.  Þegar mamma hans spurði hann hvað hann hefði verið að gera sagði hann: "Ekkert!  Ég bara hjálpaði honum að gráta"

ÞAÐ ER FYRST ÞEGAR EKKERT ER EFTIR NEMA GUÐ, SEM VIÐ ÁTTUM OKKUR Á ÞVÍ AÐ ALLT SEM VIÐ ÞURFUM ER GUÐ!!!!

Skrifaðu hér undir ef þú ert sammála að eitthvað meira og betra þurfi að gera fyrir þjóðina í þessum skrýtnu kringumstæðum:
http://www.facebook.com/l.php?u=http%3A%2F%2Fwww.petitiononline.com%2Fheimili%2F&h=94607399f681b0ad34cdc0dc4ee77572

Þegar ég var lítil byrjuðu jólin alltaf á þessum degi.  Ástæðan - jú, hún amma myndi fagna 99 ára afmælinu sínu í dag, ef hún væri ekki að fagna á öðrum og betri stað.  Og á þessum degi, safnaðist frændgarðurinn saman, borðaði ömmukökur og við krakkarnir lékum okkur í herberginu hennar ömmu.  Alveg eins og í dag, snjóaði alltaf þennan dag (í minningunni) og stundum var farið út á hól og þá var gott að koma inn og fá sér ömmuSÚKKULAÐI (hún bjó sko aldrei til kakó) og randalínur. 
Og einhvernveginn var það þannig heima hjá mér að þessi dagur markaði upphaf jólavertíðarinnar... allavega í mínum huga.  Jólin rétt handan við hornið og maður vissi að næst þegar við hittumst öll hjá ömmu yrði það í jólaboðinu hennar á jóladag. 

Eins innilega og ég ann henni ömmu þess að fagna með Pabba í dag - þá situr í mér nostalgía og söknuður eftir henni ömmu... amma var svo merkileg kona, svo vitur, svo stór karakter, þótt í litlum líkama væri.  Og í dag væri svo gott að geta skroppið yfir bílastæðið, yfir í blokkina hennar ömmu og notið samvista við hana... í huga mér skín bjarta brosið hennar og einhversstaðar úr fjarska fortíðarinnar bergmálar fallega röddin hennar til mín, segjandi mér sögur.  Ég held að amma hefði getað leyst kreppuna bara svona í eins og einum kaffitíma - hún var þannig, alltaf æðrulaus - sá allaf lausnina skarpari sjónum en vandann.  Já í dag, kannski sem aldrei fyrr, væri gott að geta skroppið í afmæli til ömmu, fengið að drekka úr hennar djúúúúúúpa viskubrunni og biðja svo með henni í fallega litla sófasettinu hennar. 
Það er gott að eiga svona minningar - dýrmætara en margan grunar.  Ég á mér arfleifð sem er meira virði en allir horfnu milljarðarnir!!! 

Jæja, svo allavega -fyrir mér eru jólin officially hafin.... so merry Christmas everyone!